Harry kijkt rond.

------IFFR ---------Images ----------------Groningen-------------

-------------     Al vroeg in de rij voor kaarten       -------------

IFFR in Groningen (5e dag)

De laatste dag alweer. Als het mooi is, gaat het snel voorbij.

En het beste leek voor het laatst te zijn bewaard. Eerst het meesterwerk van het filmfestival gezien; un Prophete.

Mijn verwachtingen waren al weken hooggespannen maar werden volledig waargemaakt. Hier was eindelijk een gevangenisfilm die tien maal beter is dan alle bajesfilms bij elkaar de sfeer in de bajes benaderde. Het had wat mij betreft, nog wel wat soberder gemogen. Helemaal, wanneer het een vergelijking met het Nederlandse gevangeniswezen moet gaan betreffen. Maar je kunt de Nederlandse variant op dit gegeven er dan zelf wel bij invullen.

In deze Franse film werd wel een realistisch beeld gegeven van de situatie daar. Vooral de grote verschillen tussen de beide grote culturen in Europa kwamen werden goed uitgewerkt. In Frankrijk speelt dit al vele jaren en op een veel grotere schaal dan in Nederland.

Mensen die nog steeds overtuigd zijn van steeds langere straffen en nog soberder regiems zouden deze film als verplichte kost tot zich moeten nemen. Maar helaas. Hollands cynisme zal ook met deze film de overtuiging van de massa niet op andere gedachten brengen. Voor hen die er open voor staan blijft hier gelukkig een heel mooie film over om te gaan zien.

De stijl van de film met de poetische beelden die de hoofdpersoon ondersteunden bij het ontwikkelen van zijn karakter was prachtig in beeld gebracht. Het acteerwerk en de aanwezigheid van echte criminelen gaven deze film een sfeer die geloofwaardig was.

Daarna de verrassingsfilm. Vie Héroïque

Af en toe een beetje langdradig, vooral de inleiding, maar uiteindelijk besef je weer hoe zeer je ze mist de vrije ongenuanceerde decadente geesten die zo veelvuldig aanwezig waren in de jaren 70. Heerlijk om ze even weer aanwezig te zien en te voelen.

Uitslag publieksenquete IFFR Groningen; Titel			waardering
A single man	607	*	4,36
Un prophète	440	*	4,33
Lebanon	281	*	4,25
The Trotsky	161	*	4,23
True noon	127	*	4,20
White Stripes - under great white Northern lights	119		4,09
Bad lieutenant	299	*	4,06
No one knows about Persian cats	222	*	4,05
Le refuge	274	*	4,03
City of life and death	104	*	4,03
Los viajes del viento	150	*	4,03
Crying with laughter	154	*	3,95
Lost paradise in Tokyo	143	*	3,92
Reykjavik - Rotterdam	180	*	3,92
Mother	159	*	3,92
Lourdes	283	*	3,89
Air doll	109	*	3,87
Zero	177	*	3,82
Verrassingsfilm	115	*	3,81
Lost persons area	97	*	3,78
My queen Karo	161	*	3,72
Norteado	215	*	3,67
10 to 11	194	*	3,65
Slice	51	*	3,65
Inferno	86	*	3,58
Pepperminta	99	*	3,48
A brighter summer day	38	*	3,42
Devil's town	163	*	3,40
Vaho	81	*	3,38
Red, white & blue	68	*	3,38
Miyoko	110	*	3,25
Paju	110	*	3,09
Hadewijch	113	*	3,08
Adrift	82	*	2,98
Hiroshima	68		2,94
The time that remains	158	*	2,91
The Ape	175	*	2,87
Trash humpers	18	*	2,78

IFFR in Groningen (4e dag)

Het filmfestival is elk jaar een werkvakantie voor me. De vele plaatsen waar de films me in een snel tempo langs voeren is door de verschillende talen en culturen waar ik me in moet verplaatsen een manier om los te komen van de dagelijkse realiteit. Onder normale omstandigheden ervaar ik dit als prettig omdat het net als een vakantie een manier is weg te zijn uit de keurslijf die het werk nou eenmaal van me vraagt. Dit jaar verkeer ik in heel andere omstandigheden. Ik ben al een half jaar niet op mijn werk geweest en ben daardoor in een nog andere realiteit verzeild geraakt.

Het filmfestival biedt me de gelegenheid om in een gemoedstoestand terecht te komen waar ik niet langer alles rationeel meer kan verklaren, niet als is direct duidelijk te plaatsen. Het ene moment moet ik me verplaatsen in de jonge Libanese soldaat die in een tank leeft tijdens de oorlog in ‘Lebanon’ en een uur later identificeer ik me al weer met een jonge rockster in ‘ White Stripes’ Het zijn werelden die zich ver van mijn dagelijkse realiteit afspelen en banaal in contrast lijken te staan met mijn werkelijkheid hier in Nederland. Het festival biedt me een paar dagen de gelegenheid om onder de indruk te komen van een werkelijkheid dit ik nog niet kende en nog voor ik deze werkelijkheid getracht heb rationeel te plaatsen, me alweer onder te moeten dompelen in een volgende werkelijkheid. Ik merk in een soort roes te komen. Het zal de festivalroes zijn die maakt dat ik nu moe ben maar volgend jaar weer even enthousiast in de rij sta voor een dozijn kaartjes.

Bad lieutenant: Port of call New Orleans   

Net als gisteren in Reykjavik- Rotterdam viel ook in deze film op hoe regisseur lak heeft aan wat we als publiek zien als een realistische verhaallijn en vooral welke beeldconventies daar bij worden gebruikt. Andere overeenkomst is dat beide films duidelijk laten zien dat er geen 'goed' en 'slecht' bestaat. Een goede cop kan ook een enorme junk zijn en een voormalig crimineel die weer af dreigt glijden kan een prima vent en trouwe echtgenoot en goede vader zijn. Niets is wat het lijkt lijken beide films te willen zeggen en daarmee hebben ze mijn sympathie.

Maar dat maakt een film alleen nog geen goede film natuurlijk. Gelukkig blinkt ook deze film uit in cinematografische vondsten en heeft het de groezelige sfeer van een film noir behouden terwijl het toch in kleur wordt weergeven.  Neem daar bovenop het realistische gehalte van de locatie en ik ben weer terug in de donkere nacht in de achterbuurten van New Orleans zoals ik dat een paar maanden geleden ook zelf heb mogen ervaren. Alles klopt zodat het aanvaardbaar wordt. Herzog, laat wederom onze vooringenomenheid ten aanzien van de mensheid weer kantelen.De film blijft ook lekker zompig.

Lebenon.

 

Lebanon maakte waar wat ik over gelezen had; een benauwende kijk van uit een tank voor een aantal dienstplichtigen die voor het eerst een echte oorlog in gaan. Jammer dat er een aantal cliché scenes werden ingezet om het drama voelbaar te doen laten maar de benauwdheid en het machteloze gevoel was in een groot aantal scenes goed voelbaar.

White Stripes: under great Northern lights

 

Heerlijk ontspannen film over broer en zus White die er voor kiezen een tour te maken langs een inspirerende omgeving. Gezonde energie en creatief bewustzijn wordt door hen ingezet en bewust onder tijdsdruk gezet om zo nog creatiever en nog betere concerten te kunnen geven. Goed doen is goed ontmoeten zo blijkt in deze roadmovie.

Red,white and Blue

Nog eentje om het af te leren dachten we'. er bleken nog veel kaarten te zijn voor deze film en het werd ons ook snel duidelijk waarom dit was; tot twee maal toe werden we gewaarschuwd; ; het is een heftige film, weet waar je aan begint!'  Na de films van Gaspar Noé''s Seul contre tous (Alles of niets) en Funny Games van Haneke, gezien te hebben meen ik dat er geen film bestaat die hier boven uitkomt in het vertolken van geweld.  En inderdaad, hoewel het best een originele film is in zijn stijl en er ook goed in wordt geacteerd zie je het extremen geweld toch als onvermijdelijk gegeven aankomen en de manier waarop het vervolgens wordt uitgebeeld is zoals dan te verwachten ook gruwelijk. Dat kun je dus gewoon uit gaan zitten. Het probleem vind ik dan ook dat het hier niet zoals bij Haneke en Noe een functie heeft maar dat het hier toch vooral gaat om de geweldsexplosie die in beeld gebracht wordt en die enkel met afschuw bekeken kan worden.- of gewoon even een tijdje naar het plafond kijken. Maar dat is mijn mening, er zijn recensenten die heel wat lovender woorden aan besteden.

IFFR in Groningen (3e dag)

Reykjavik Rotterdam
Reykjavik Rotterdam

Guðni | MySpace Video

Misschien wel de beste film tot nu toe. Verrassend van het begin tot het eind. Constant laverend tussen serieuze triller en 'over-the-top' geregisseerde scenes maar die in zijn totaliteit prima in evenwicht bleef en waarin de acteurs met name de hoofdrolspeler mooi in zijn rol zich bleef ontwikkelen.

Daarna naar de Groninger filmkwis gegaan die wederom bijzonder aangenaam werd gepresenteerd en waar Thijs Gloger met de crème de la crème aan Groninger acteurs fantastische persiflages op de grote cinema liet zien. Gezellige sfeer met veel leuke mensen om ons heen, een prima avond dus.

En Sven wint - tot zijn eigen verbazing- de hoofdprijs bij de publiekskwis.

IFFR in Groningen (2e dag)

Pepperminta

Pepperminta is een bijzondere film doordat het een film is, die gemaakt is door een beeldend kunstenaar Er is nog wel een verhaallijn maar deze is duidelijk ondergeschikt aan de beeldtaal. Een beeldtaal die ik al eerder had gezien in korte loops die Pippilotti Rist ook had gebruikt in haar fantastische tentoonstelling in het Boijmans vorig jaar. Ik was daar indertijd op de kussens gaan liggen die ze verspreidt had over de vloer en viel terstond in slaap, droomde heerlijk weg bij de beelden die overal me heen werden geprojecteerd. Rist creëert een soort sauna voor de geest met haar kleuren en dicht op de huid gefilmde beelden.

the Trotsky

 

Een film over een jongen van 17 jaar die denkt dat hij de reïncarnatie van de Russische revolutionair Trotsky is en als zodanig in zijn voetsporen treedt. Echter, het verhaal speelt niet in Rusland maar in Canada en vooral in de fabriek van zijn vader en op school waar hij zit. Het valt dan ook niet mee om arbeiders en later medestudenten te bewegen tot een actie. Zoals overal in de westerse maatschappij maken de meeste scholieren zich vooral druk over het feit dat ze zich zo vervelen of zijn ze apathisch. Maar student Leon Bronstein is net als de echte Trotsky natuurlijk niet het type dat zich uit het veld laat slaan bij een tegenslagje meer of mind Dat dit leidt tot hilarische taferelen zal je niet verrassen. Prachtig geacteerd en vol leuke vondsten. Beetje vlak op den duur, maar dat is niet erg tijdens een festival waar toch ook al genoeg zware kost voorbij komt.

de trailer is hier te zien.

Tussendoor heb ik nog even de talkshow bijgewoond. Bijzonder gezellig en sfeervol opgezet met een snelle maar toch ontspannen gespreksleidster. Helaas was het bomvol en bloedheet zodat het niet langer dan een half uur vol te houden was in deze ruimte.

Florian Wolf is tegenwoordig overal.

IFFR in Groningen (1e dag)

Het is weer zo wiet, een week lang kan ik mezelf weer onderdompelen in films waar ik vooraf niet of nauwelijks of iets over heb gehoord of gezien. Ik mag er wederom op vertrouwen dat de programmeurs van het IFFR in Images, ook dit jaar wel weer een interessante selectie zullen hebben samengesteld.

Ik hoef alleen maar een dozijn films aan te wijzen en verder zal het wel goed komen. Ervaring leerde me, dat het me zelfs wel goed uitkomt, wanneer en film even niet meer te volgen of te saai is; kan ik tenminste even tevreden wegdommelen om na een tiental minuten van droomtoestand in vaak een prachtig ontspannen filmlandschap verder te kunnen dromen terwijl ik dan niet meer slaap.

Lourdes

Mooie sfeervolle opening. Met een goed gevoel voor understatement leidt deze film je door Lourdes en laat je kennismaken met de mensen die bij doktoren hun kans op genezing kwijt zijn geraakt en gelijk een kans in de casino het nog eens in Lourdes proberen.

My Queen Karo

IFFR in Groningen

Het leukste filmfestival in Groningen is de satelliet van het Rotterdams filmfestival. Heerlijk een kleine week kwaliteitsfilms kijken. Films die in de loop van het komend jaar de moeite waard zullen blijken. Niet drukte en poespas die bij zo' n festival schijnt te horen maar gezellig - onder vrienden en andere filmliefhebbers een paar dagen achter elkaar naar Images wandelen, film kijken, koffie of biertje drinken, talkshow of gewoon bij de DJ of een van de leuke bandjes rondhangen en napraten. Een weekje waar ik me jaarlijks op verheug en waar ik graag vroeg voor in de rij ga om mijn pakketje kaartjes op te halen bij de kassa.

Dick Swaab over ons brein aan het Broerplein.

De gang stond vol en de zaal leek ook al vol te zitten. Gelukkig konden wij de wachtenden die niet gereserveerd hadden toch nog in de collegezaal geprakt worden.

Dat er zoveel belangstelling zou zijn had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Natuurlijk het is altijd beter dan thuis op de bank de zoveelste tv onzin aan je voorbij te moeten laten zappen maar het was koud en nat en in het journaal hadden ze nog gezegd dat je beter binnen kon blijven. Blijkbaar zijn er dus nog genoeg nuchtere Groningers die zich niet laten weerhouden en zo zat ik dan even later tegenover de controversiële professor Swaab.

Wanneer je gelooft in de maakbaarheid van de samenleving, in de zalvende werking van de psychiatrie, in de aanwezigheid van een geest of gelooft in de weldaad van God of Allah, dan helpt deze professor je snel uit je droom.

Het aantal stippen in de eerste embryonale ontwikkeling geeft het aantal markers aan dat al vastgelegd in onze hersenen.

De jarenlange stelling van sociologen dat meisjes is aangeleerd met poppen te spelen en dat jongetjes werd aangeleerd om met auto`s te spelen weet Swaab in een paar zinnen als onzin inzichtelijk te maken. Zelfs meisjesapen spelen bijvoorbeeld met poppen.

In deze dia maakt hij duidelijk dat er een aantoonbaar verschil in de hersenen is tussen hetero en homoseksuele mensen.

Transseksuelen , homo- en heteroseksuelen, Swaab toont snel en helder aan, dat er meer overeenkomsten dan verschillen zijn, die allemaal al in de embryonale fase vastgelegd zijn in onze hersenen. Zelfs pedo-seksualiteit is een gegeven, waar we als maatschappij mee uit de voeten zullen moeten komen. Na de lezing, ben je in gaan zien dat het politici en advocaten nog een aantal jaren zal lukken ons doen te geloven dat hier toch een uitzondering voor gemaakt moet worden, maar dat het enkel een kwestie van tijd is, eer we zullen in zijn gaan zien, dat het isoleren van de pedo –seksueel, ons als samenleving van de regen in de drup heeft geholpen.

Swaab zelf, is vaak verketterd maar heeft met terugwerkende kracht altijd het gelijk aan zijn kant gekregen. Zelf blijft hij daar bescheiden onder, alhoewel hij de feministes, religieuzen en homovakbonden met gepast understatement ook gerust even een tikkie terug durft te geven.

Ook de mate waarin de mens agressief gedrag vertoont komt niet voort uit zijn opvoeding maar voor het overgrote deel ui biologische factoren.

Grafieken uit verschillende werelddelen tonen in een helder overzichtelijke curve aan dat mannen over de hele wereld in de zelfde leeftijd - 20-25 jaar - een enorme piek hebben in hun agressie -hormoonhuishouding.

Seksualiteit spreekt de massa tot de verbeelding waardoor Swaab als controversieel is weggezet door de media maar zijn resultaten in onderzoek naar schizofrenie, depressie, agressief gedrag bij mannen en nu zijn onderzoek naar Altzheimer zijn zo mogelijk nog baanbrekender geweest.

Er zijn twee soorten ziektes volgens Swaab; ‘de ene gaat vanzelf over en de andere kun je toch niets aan doen’ Hij is dan ook geïnteresseerd in het resultaat dat een patiënt die een placebo inneemt en de patiënt die niets inneemt. Ik vind dit een fascinerend uitgangspunt doordat hij de placebo ook doortrekt naar de invloed een dominee of dokter waar een patiënt vertrouwen in heeft. De vraag waarom mensen toch steeds weer zo gemakkelijk achter (religieuze) leiders en de reclamecampagnes van de farmaceutische industrie achterna lopen hier ook bij betrokken is.

Swaab bedoeld dit dan ook niet cynisch, maar toont wetenschappelijk onderbouwt ,aan hoe gemakkelijk we ons op sleeptouw laten nemen door allerlei placebo-effecten.

Swaab is er ook van overtuigd dat het opsluiten van adolescenten in jeugdgevangenissen weinig zin heeft. Hij acht het veel zinvoller te zoeken naar de meest effectieve manier om te zorgen dat ze de rest van hun leven goed doorkomen.

Het is een visie waar ik zelf in de dertig jaar dat ik in het forensische veld ook steeds weer in bevestigd word. De talloze malen dat ik me gedwongen heb gevoeld om zinloos werk te moeten doen doordat het politiek nu eenmaal als de enige oplossing wordt gezien heeft me langzaam maar zeker tot het zelfde inzicht gebracht als die Swaab uitte op een vraag van een jonge student aan het eind van deze avond. ’De mensen leren nog zolang ze in de adolescentie zijn, daarna neemt het helaas snel af.’

Een man die helder uitlegt hoe de evolutionaire voordelen de mensheid hebben gehad door eeuwen heen. ‘ het hield de groep bij elkaar’ Maar, hoewel het natuurlijk nog altijd prettig is om je onderdeel van de groep te voelen weten we intussen hoe gevaarlijk de extremistische kant van de verschillende religies kunnen leiden tot gevaarlijke uitwassen.

Volgens Swaab zijn emoties als ‘verliefdheid’,de ‘liefde’ en ‘religie’ dan ook chemische processen waar we als mens voordeel bij kunnen hebben maar waarbij we ons ook moeten realiseren dat deze emoties ons kunnen misleiden.

Een fascinerende man, die moeiteloos de volle zaal aan het Broerplein wist te boeien.

Kijk hier voor een profiel van Dick Swaab. In deze documentaire legt hij zijn denkbeelden helder uit.

the Low Anthem

Net terug van een werkelijk schitterend concert van dit viertal. Al jaren hoop ik dat Wilco eens naar Groningen komt maar helaas gaat dat feest nog steeds niet door. Vanavond ben ik echter bij een band geweest die me - bij vlagen - op een soortgelijke manier weet te beroeren. In een mix ergens tussen klassiek, Americano en Bob Dylan speelt de Low Anthem het Verapubliek helemaal in hun ban. Het ene moment songs in een pure schoonheid waarbij niemand het in zijn hoofd haalt zelfs maar te kuchen, laat staan naar de bar te gaan voor een nieuw biertje. Het volgende moment schurende Southern rock waar Bob Dylan een puntje aan kan zuigen.

The Low Anthem klinkt het ene moment als een rauwe bluesband om vervolgens de sereniteit en verstilling van een Gregoriaans monnikenkoor uit te dragen. Daarbij trekt het viertal een scala aan soorten instrumenten voor de dag, van een harmonium, een oude grote contrabas tot een voor mij totaal onbekend instrument, waar met een vioolstok langs een soort staand orgel werd gegleden.

De verstilling was zonder meer mooi maar uit mijn dak ging ik bij de haast psychedelische rock. Zo had ik het jaren niet meer gehoord realiseerde ik me.

Een concert dat me bij zal blijven.

Iglo

Daklozen op zoek naar goedkoop onderdak? Eskimo`s op drift?
Bij thuiskomst zag ik dat er zowaar een iglo op de stoep gebouwd was.

Eenmaal dichterbij zag ik dat niet de Eskimo`s maar nieuwste buurman Jeroen(?) niet genoeg meer te klussen had in zijn pas betrokken huisje. Hij was juist druk aan het uitvinden hoe de laatste sneeuwblokken in het dak gepast moesten worden.

Binnen paar uur hadden de buurtjes dus een heuse iglo in elkaar geknutseld. Kinderen waren er niet meer  te zien maar ouders doen blijkbaar nog steeds niets liever dan  'buiten spelen!

Wadlopen over het ijzige wad

Razendsnel vormden zich sneeuwduinen over de weg naar Pieterburen.

-

`Wadlopen over een bevroren zee`, wie zou dat niet willen!? In Pieterburen wachten voor 16 euro, een groep gidsen ons vandaag op en zullen ons 'over een bevroren zee gaan begeleiden'.

Dat stond tenminste vermeld in het DvhN afgelopen vrijdag.

De laatste aanwijzer naar Pieterburen was al slachtoffer geworden van een automobilist die op deze T-splitsing te laat zijn keuze maakte.

16€ inclusief koffie en gebak.

de briefing voor aanvang van de wandeling.

De weg er naar toe, bleek echter spannender dat de zeewandeling zelf. Pekel is bijna op in Nederland en de harde wind joeg de sneeuwduinen ouderwets hoog op over het vlakke land zodat ons Twingootje af en toe danste over de sneeuwduinen op de wegen.  Een paar keer wist ik echt niet meer, of ik nou nog op de weg, of al bijna in een met sneeuw dicht gewaaide sloot zat.

Niet dat we daardoor een minuut te laat kwamen, maar nu elk journaal, actualiteitenrubriek en krant rept over de 'noodtoestand' die ook dit weekend weer over Nederland raast, wilde ik natuurlijk ook een beetje deelgenoot zijn van deze 'ramp'.

Achter de laatste dijk verschijnt de zee.

de Dijk.

-

In Pieterburen was het commerciële circus gisteren dus ook al flink opgestart. Niets te klagen verder hoor, maar ik verbaas me er nog steeds over dat voor zoiets gewoons als een wandelingetje over het wad, alle kranten en tv-ploegen uitrukken naar Groningen.

Pieterburen had het goed uitgebuit. Ter plekke konden we nog goedkoop appelgebakje van het biljart pakken met een bakje `kantinekoffie`. De tocht was natuurlijk uitverkocht. Er gaan al kleine ondernemers naar de voedselhulp deze dagen. Deze ondernemer moest deze dagen dus zijn slag slaan; op het inderhaast getypte menulijstje pronkte de erwtensoep dan ook voor maar liefst 7.50 €  bovenaan.

Maar we kwamen voor de wandeling - die trouwens nu 'tocht' heette.

De wandeling/tocht begon spectaculair. het fijne sneeuw joeg hard in mijn ogen. Ik kon me dan ook alleen maar concentreren op de laarzen van mijn voorganger. Eenmaal op het wad viel het mee met de stuifsneeuw. Er lag een grote witte vlakte voor ons. Van ijs was echter geen sprake. Papsneeuw waar je direct door zakte en op het zand terecht kwam. Blijkbaar was hiermee aan het doel beantwoord wat de gidsen besloten om ons direct weer naar de kant te marcheren. IJs heb ik dus niet onder mijn laarzen gevoeld. Niet dat het niet mooi was. Het is er werkelijk schitterend. Ik denk er dan ook zeker over om deze week nog eens te gaan, maar dan zonder die dure gidsen. Die paar honderd meter over het wad wandelen, direct langs de dijk, kan ik nog wel zonder hun af.

het Wad.

Wij, de wandelaars.

Stuifsneeuw in de sloten.

Het ijzige wad.

Het hazenpad. Nu de vlakten wit waren, zagen we overal hazen rennen.

Pieterburen.